ERIC SHIGONGO, mwandishi mahiri wa vitabu barani Afrika, Mkurugenzi wa Kampuni ya Global Publishers, mjasiriamali wa kimataifa na mhamasishaji, ameamua kuyaweka wazi maisha yake ya zamani kupitia gazeti hili.
Alianza kueleza kuanzia jinsi alivyoanza darasa la kwanza, maisha ya tabu waliyoishi na wazazi wake, jinsi baba yake, marehemu mzee James Bukumbi alivyokuwa akiihangaikia familia yake mpaka walipohamia jijini Mwanza, wakiishi kwenye kibanda kidogo cha matope. Anaendelea kusimulia matukio mbalimbali aliyokutana nayo katika safari yake ya maisha.
UNGANA NAYE…
MIEZI michache baadaye baba aliamua kutuandikisha ili tuendelee na masomo ya shule ya msingi kwenye Shule ya Msingi Gedeli, iliyoko eneo liitwalo National kama kilometa tano hivi kutoka nyumbani kwetu, ilikuwa ni shule nzuri, mwalimu mkuu akiwa Mwalimu Maega.
Siku ya kwanza tu darasani nilimwona Ally Saleh (mtoto wa familia tajiri  ambaye yeye na kundi lake walinipiga na kuyanywa maziwa niliyotumwa na mama), nikakumbuka kila kitu alichonitendea na hasira ikanipanda.
Sikuwa na la kufanya sababu yeye alikuwa na marafiki wengi na mimi nilikuwa mgeni, nikaamua kubaki kimya,  nikaapa ndani ya moyo wangu sitaongea naye maisha yangu yote, hiyo ilikuwa mwaka 1979.
Huwezi kuamini nikikuambia nilichokisema ndicho kilichotokea, sikuongea na Ally Saleh mpaka tukamaliza darasa la saba, hali iliendelea hivyo hivyo, nikiwa na chuki naye mpaka mwaka 2005 baadaye, kaka yangu alipofariki dunia na tukakutana kwenye msiba Mwanza, ndipo tukakaa na kuzungumza tukiwa watu wazima, yote yakaisha.
Siipendi sana tabia yangu hii ya kushikilia jambo, lakini ambacho huwa nataka ni mtu aliyenikosea kuketi chini na mimi na kuyazungumzia, kama hatujazungumza na  kueleweshwa au kuambiwa neno moja tu “samahani” ambalo hakika hunivunja nguvu, chuki yangu haitaisha. Napenda sana kuzungumzia matatizo hata kama ni magumu, ili kuyatafutia ufumbuzi na tukishamaliza tumemaliza, hutasikia tena.
Sikumbuki vizuri  kama kuna mtoto  mwingine alikuwa akienda shuleni akiwa hana viatu isipokuwa mimi na dada yangu Joyce,  tulisoma katika mazingira magumu sana tukibezwa na wanafunzi wengi,wakati mwingine hata walimu. Umasikini ni kitu kibaya ndiyo maana naupiga vita kwa nguvu zangu zote, masikini haheshimiwi hata kama ana mawazo mazuri kiasi gani, hicho ndicho kilichonipata mimi na familia yangu nikiwa mdogo.
Rafiki pekee niliyekuwa naye shuleni alikuwa ni Daudi Kanizio, sababu yeye pia alitoka katika familia masikini, baba yake akiwa fundi wa ujenzi, masikini kwa masikini walitengeneza urafiki. Sijui hapo nilitegemea kupata nini? Hili ndilo tatizo la watu wengi duniani, kutafuta watu wanaofanana nao na kuanzisha nao urafiki.
Sisemi kwamba kuwa na rafiki masikini ni vibaya, ubaya ninaouona mimi ni  mazungumzo ambayo watu wawili masikini hufanya, mara nyingi yamekuwa  ni ya umasikini na kulalamika badala ya kuchukua hatua ya kujikomboa.
Ninachojaribu kuonesha hapa ni kwamba mara nyingi mazungumzo ya watu wanaofanana huwa ni yaleyale, inakuwa si rahisi sana kupiga hatua kama mnazungumza mambo yaleyale kila siku, matokeo yake mtaendelea kubaki watu walewale kila siku. Hakuna ubaya kubaki na rafiki yako masikini lakini ukajaribu kutafuta rafiki mwingine mwenye nafasi tofauti kiuchumi, ukajaribu kujifunza kwake kila siku.
Maongezi yangu  na Daudi  kila siku yalikuwa ni malalamiko na kujitesa na chuki iliyotujaa vifuani dhidi ya watu waliofanikiwa na kuwaona kama wao ndiyo chanzo cha matatizo yetu. Tulitupa lawama nyingi kwa watu wengine kwamba ndiyo waliohusika  na matatizo yetu, mfano  tulisema: “Hawa matajiri wanatunyonya ndiyo maana sisi tunateseka.”  
Katika mazungumzo kama hayo kweli ulitegemea tutoke? Haiwezekani, matokeo yake tuliendelea kubaki watu walewale, wenye chuki dhidi ya watu waliofanikiwa tukiwa tumejitenga na watu wengine ambao yawezekana wangeweza  kutupatia  mawazo ya kutuondoa mahali tulipokuwa.
Shuleni palikuwa ni kama  kilometa mbili hivi,  ambazo ilikuwa ni lazima nitembee kwenda na kurudi nikipita katikati ya milima iliyopo kati ya Mecco na National, ambako hivi sasa kumeenea nyumba nyingi za kifahari. Nilipenda sana kumpitia Daudi nyumbani kwao, sehemu iliyoitwa Majanini,  sababu nyumba nyingi eneo hilo zilikuwa zimeezekwa kwa nyasi.
Watoto wengine ambao nawakumbuka mimi na dada yangu tulioongozana nao kwenda shule walikuwa ni  Deogratius Manumbu (ambaye hivi sasa yupo Chuo Kikuu cha SAUT),  Mary Ambrose (ambaye hivi sasa ni marehemu)  na Paul Malale (huyu pia  alifariki dunia miaka mingi iliyopita).
Sikuwa na marafiki wengi sana shuleni, mara nyingi nilijitenga na  sikuwa muongeaji sana, kwa sababu niliamini kile ambacho ningekisema kingekuwa kimekosewa! Sikuwa najiamini kabisa, hivyo ndivyo jamii ilivyonijenga, nilifanywa nijipuuze kwa jinsi watu walivyoniita na kunichukulia nami nikakubaliana nao na kuona walikuwa sahihi.
Hata mwalimu alipouliza swali darasani sikunyanyua mkono wangu kujibu, nikiamini jibu langu lisingekuwa sahihi! Mfano, mwalimu alipouliza swali kama; watoto mbili mara mbili ni ngapi? Nilijua kabisa moyoni mwangu kwamba jibu ni nne, lakini sikunyoosha mkono, mwalimu aliponinyanyua na kutaka nijibu nilisema sijui, nikiwa sina uhakika kama kweli nne lilikuwa jibu sahihi.
“Wee mjinga sana,  hata mbili mara mbili hujui?” mwalimu alisema.
“Haa!Haaa!Haaa!” wanafunzi wote darasani walicheka, nami nikaketi kwa aibu.
“Ntambo, hebu jibu mbili mara mbili ni ngapi?”
“Ni nne mwalimu!”
“Mh! Kumbe na mimi ningejibu ningepatia,” niliwaza baada ya jibu kutolewa.
Hata siku moja sitaisahau siku nilipopigana na kijana mmoja aitwaye Cosmas, jina la baba yake silikumbuki maana imekuwa muda mrefu na kwa sasa yeye ni marehemu.  Yeye alijifanya mbabe na vijana wote walimuogopa, hiyo ilimfanya apende sana kunizomea na kuniita madaso kila nilipopita, siku moja nilipita mbele ya nyumba yao nikiwa na mpira wangu wa matambara, akauchukua kwa nguvu.
“Cosmas nipe mpira wangu.”
“Hakuna mpira hapa, nitakubonda.”
“Huwezi! Nipe mpira wangu.”
“Kwenda zao kule, madaso wee.”
Kilichotokea hapo ilikuwa ni vumbi, wote tukiwa chini, silaha zote za mwili zikitumika kuanzia mikono, miguu, meno nk. Watu wakajaa na kutuzunguka, badala ya ‘kutuamlia’ tulikuwa tukishangiliwa, watoto wakisema: “Tunataka tujue nani gangwe!”
Tulipigana karibu saa nzima, wote tukawa tumechoka, damu zikitutoka. Katika kuserereka, kumbe bila kujua tulikuwa tumefika kwenye shimo la maji machafu lililokuwa likichimbwa, tukadumbukia ndani yake! Tukiwa humo hatukuacha,watoto wakiwa wamejaa juu wakichungulia na kushuhudia.
Itaendelea wiki ijayo,